คนบางคนเคยตัวจริง ๆ เวลานอนจะต้องกอดต้องเกยต้องปีนป่ายอะไรสักอย่าง ไม่งั้นนอนไม่หลับ จนคนอื่น ๆ ทนไม่ได้ขอแยกห้องนอนเพราะรำคาญ แต่การนอนดิ้นเป็นปกติของคนส่วนใหญ่ พอจะหลับ ๆ ก็เจอลูกลงปึ้กเข้าให้อ้าวตื่นนอนลืมตาโพลง เป็นเด็กยังพอว่าแต่ผู้ใหญ่นี้สิยุ่งเลย ทีนี้กว่าจะข่มตาหลับได้ก็อีกพักใหญ่ ๆ น่ะแหละ

แต่การ นอนเอาขาพาดขอบหน้าต่างก็เป็นได้ คือเรือนไทยสมัยก่อนขอบประตูหน้าต่างจะอยู่ต่ำ ๆ เพราะบานประตูหน้าต่างจะยาวและแคบเป็น 2 บานประกบ ไม่กว้างและใหญ่เหมือนเดี๋ยวนี้ พอนอนหงายหนุนหมอนได้ที่ก็เอาเท้าพาดปั๊บลงล็อกพอดี ใครเดินผ่านบ้านนี้ก็มองเข้ามา แทนที่จะเห็นหน้าเจ้าของบ้านโผล่หน้าต่างก็กลายเป็นเห็นเท้าแทน แล้วใครละจะอยากมองมาทางหน้าต่างของบ้านหลังนี้อีก เพราะคนในบ้านนอนทุเรศเหลือเกิน จะเตือนก็คงบ่อย จนเมื่อยปากเลยเอาผีสางมาช่วยซะหน่อย ใคร ๆ ก็ไม่อยากให้ใครเกลียด  อยากเป็นที่รักและสุดที่รักด้วยกันทั้งนั้น แม้แต่ผีก็ยังไม่อยากให้เกลียดก็ทำให้เลิกนอน ท่านี้ได้ง่าย แต่อะไรจะเท่ากับเวลาขาพาดหน้าต่างคนเห็นอุบาวท์แต่ปลายเท้าชี้ขึ้นฟ้านี้ซิหนักเลยบนฟ้ามีพระอาทิตย์เทวดาฟ้าดิน ผีบ้านผีเรือนผ่านไปผ่านมาเท่ากับไม่ให้เกียรติท่าน ผู้ใหญ่โบราณจึงสอนลูกหลานสืบต่อมาถึงปัจจุบัน คำโบราณแต่ก่อนมีความหมายทุกอย่าง เพียงแต่คนไม่ค่อยเชื่อหรือยังไม่ได้ประสบกับตนเองหรือประสบแล้วแต่ไม่รู้สาเหตุก็ได้ ในวันนี้พอรู้บ้างแล้วใครที่เคยทำเช่นนี้บ้างก็แก้นิสัยซะจะได้เป็นคนที่น่ารักแก่สายตาคนที่พบเห็นทั่วไป

อ.ไลลา